Para sa tema ngayon ito ang aking lahok.

Marahil ay madami sa atin ang umuwi at nagbakasyon nitong nakaraang Undas. Hindi nga lang naging maganda ang panahon na iyon. Kuha ito isang araw bago ang November 1. Madami pa ang naga-ayos ng kani-kanilang puntod. Pinipinturahan muli ang mga lapida upang ito ay gumanda muli. Kung iisipin mo, ang ibang mga patay ay nakalibing sa tinatawag nilang “Apartment” o ang patong-patong na nitso. Nakakamanga ding pagmasdan ito dahil parang mga naka-kwadro ang kani-kanilang lapida.

Magandang LP sa inyo at kumusta naman ang inyong paggunita sa undas?

Noong nakaraang Agosto, nakita natin ang pagtindig nina Police Officer
2 Danilo Malab Jr., Private First Class Antonio Cadiente, Airman 2nd
Class Gener Laguindam and Petty Officer 3 Edgardo Rodriguez sa tabi ng
mga labi ng yumaong Pangulong Corazon Aquino habang tinatahak nila ang
naging walong oras na paglalakbay mula sa Manila Cathedral hanggang sa
Manila Memorial Park sa Paranaque. Ang kanilang pagtalima sa tawag ng
tungkulin ay naging isang kagyat na pagsasabuhay ng kung ano nga ba
ang maging isang Pinoy: ang pagsuong sa hamon ng buhay, ang pagkaya sa
anumang dagok na dumating, ang manindigan sa prinsipyong hindi
magugupo sa harap ng hirap at sakit. Gawin kung ano ang dapat, kung
ano ang tama.

Ito rin ang mga kaparehong gabay sa mga lumahok sa EDSA People Power
Revolution naganap 24 na taon na ang nakakaraan. Bagaman nagbabadya
ang sandatahang lakas ni Marcos, hindi nangiming harapin ng
milyun-milyong Pilipino ang panganib, nag-alsa laban sa tiwaling
gobyerno, maanomalyang halalan, at abusadong pamunuan. Kasi ito ang
dapat, ito ang tama, ito ang tawag ng pagkakataon.

At dahil sa tagumpay sa EDSA, naluklok sa puwesto ang sinasabing
pinakaminahal na pinuno ng Pilipinas, ang simbolo ng demokrasya, si
Cory Aquino.

Hindi kailangang magkaroon ng panibagong People Power Revolution upang
matampok muli ang husay ng mga Pilipino. Ni hindi natin kailangang
tumindig, sumirko, o kumain ng bubog o apoy. Ang mga mumunting
kabutihan na ginagawa natin- lalo na kung walang nakakakita o
nakaabang na papuri o pabuya- ay sapat nang kaparaanan upang tumingkad
na muli ang ating mga katauhan.

Sa tingin ko, mas mainam pa na ang isang Pinoy ay maging mabuti ng
ilang milyong ulit kaysa kumilos nang may kabutihan ang ilang milyong
Pilipino nang minsanan lamang…

Nais ng nanay kong makarating sa ibang probinsya dito sa Luzon lalo na sa Quezon. Gusto ko man s’yang isama, malamang hindi rin s’ya masiyahan. Madalas kasi sa beach ang punta ko at ang nanay ko naman ay takot sa dagat. Minsan sinabi nya na gusto nyang kumain ng seafoods sa Quezon. Kaya balak kong dalhin s’ya sa Silangang Nayon—isang kainan sa Pagbilao, Quezon na nasa gitna ng dagat.

Ano sa tingin mo?

Muli po, paumanhin sa delay. Gzel, maraming salamat!

———————————————————–

“Be careful what you wish for, lest it come true.”

Tayong mga pinoy ay maraming paniniwala na minsan nakakatuwa, nakakaaliw kundi naman ay nakakainis. Di ko nais manuya or kung anuman pero palagi akong may duda sa mga kasabihan at tradisyon. Ano ang kinalaman ng litrato sa ating tema ngayon? Sabi nila kapag daw nakakakuha ka ng isang hibla ng damong ito, hulihin mo iyon, humiling ka at hipan ang hibla upang matupad. Wala akong alam na hiling na natupad sa ganito, kung mayroon mang nagyari, malamang ay coincidence.

Kanino ba nakadirekto ang mga hiling? Ang paniwala ko ay hindi sa Diyos kasi ang pakikipag-usap sa Diyos ay tinatawag na panalangin. Kaya siguro sinabi na” Be careful what you wish for, lest it come true,” kasi maaring masama o mabuti ang hilingin ng isang tao. At kung magkatotoo iyon malamang ay may nakikinig na ibang entity sa pagkakahiling at siya ang tumupad nun. Scary…Ingat lang.

Magandang araw ng L.P. po sa inyong lahat!

Magandang Huwebes ng LP sa inyong lahat! – admin

Zen

Ang tema nating ngayong linggo ay ang katagang ‘masinop.’

Noong matanggap ko ang anyaya mula sa ating admin na maging panauhing blogista sa Litratong Pinoy ngayong linggo, di ako sumagot kaagad sa kanyang hiling dahil, sa totoo lang, nakalimutan ko na kung ano ang ibig sabihin ng masinop. Kinalawang na kasi ang aking Filipino (Tagalog) dahil ako’y nangibang bansa mula pa noong 1981 at hindi na ako gaanong nag-iisip sa Tagalog. Ipagpaumanhin po lamang ang inyong abang lingkod. Marunong pa rin akong magsalita at makipag-usap sa Tagalog, kaya lang, ngayon, isinasalin ko na ang Inggles sa Tagalog sa loob ng aking utak bago ako makapagsalita sa ating wika. Dahil sa mahigit na dalawampung taong pagsusulat, pag-iisip at pagsasalita sa Inggles bilang isang propesyonal, sapagka’t ang aking hanap-buhay ay maging isang siyentipiko at propesor dito sa Amerika, unti-unting nang nawala ang aking pag-iisip sa Tagalog.

Teapots

Kaya mga ilang segundo pa bago lumabas ang ibig kong sabihin sa Tagalog mula sa aking bibig. Habang noon, isinasalin ko muna ang Tagalog sa aking ulo bago makapagsalita sa Inggles.
Ngayon, baliktad na. Isa pang malungkot na katotohanan ay hindi na rin ako nananaginip sa Tagalog. Malungkot dahil hindi naman ako tubong Tagalog. Ang unang wika na aking natutuhan ay Aklanon. Natuto lamang akong mag-isip at magsalita sa Tagalog dahil sa pagbabasa ng komiks. Ngayon, hindi ko akalaing mawawala ang kagaanan kong mag-isip sa Tagalog.

Kingpisir

Hindi naman ako ganito noon. Sa katotohanan, may kahusayan akong sumulat sa Pilipino noon. Noong unang dalawang taon ko sa kolehiyo sa UP, karamihan ng mga kurso na aking kinuha ay itinuro sa wikang pambansa. Uso kasi noon ang ‘bi-lingual education’ sa UP. Kaya kung mayroong kursong inalok sa Pilipino, ‘yun ang aking piniling kunin – tulad ng Kasaysayan (History), Kabihasnang Asyano (Asian Civilization), Spits (Speech) atbp. Kahit ‘yung language requirement, isang Ingles lang ang kinuha ko (English I), tapos lahat na, Filipino hanggang Filipino 20.

Purple Haze

Ako rin ay naging isang patnugot ng isang aklat na isinulat sa Pilipino at may ilan din akong mga katha sa Pilipino na nailathala sa mga pahayagan – kahit ang aking kurso sa kolehiyo ay Veterinary Medicine, walang kinalaman sa humanities. Noong ako’y nagsusulat ng aking tesis para sa aking masters na aking nakamtan sa New Zealand, sabay din akong nagsulat ng isang nobela sa Pilipino. Naka-makinilya pa iyon. Di pa uso ang personal computer noon. Naiuwi ko naman sa Pilipinas ang nobelang ito noong naraos na ang aking pag-aaral sa New Zealand at binalak kong ayusin ito. Kaya lang, pagkaroon ng isang taon, natanggap ako University of Illinois upang makipagdalubhasang muli, kaya’t nangibang bansa na naman ako at nakalimutan kong dalhin ‘yung manuscript. Sa huli kong pag-uwi sa bahay namin sa UP, ang laman ng aking aparador ay inanay! Sayang. Gusto ko pa sanang isali ‘yun sa Palanca Awards. (Charing!)

Desert Island

Noong nagtapos ako ng aking PhD, namalagi na ako dito sa Illinois dahil inalukan ako ng trabaho sa isang unibersidad sa Chicago. Sa kasalukuyan, nandito ako sa Columbia College Chicago bilang isang espesyalista sa pagsusulat ng mga gawad mula sa kung anu-anong pundasyon na nagloloob ng pondo para sa pagsusuri sa agham at edukasyon. Kung ako’y hindi sa trabaho, ako’y isang litratista at isa ring manunulat.

Tsinelas sa beach

Dahil sa Litratong Pinoy, sa ngayon, ako’y nagmumunyaging maging muling matatas sa Pilipino, este, Filipino – hindi lang sa pag-uusap kundi sa pag-iisip at pagsusulat. Nakakahiya naman sa madla kung hindi ko ito isinulat sa Filipino.

E, ano naman ang kinalaman ang mahabang kuwento ng buhay ko sa tema ng Litratong Pinoy sa ngayong linggo, aber?

Kasi nagulat ako … at nasabi ko na, nalungkot din dahil hindi ko na alam kung ano ang ibig sabihin ng MASINOP! Anak ng tinapa … ka-simpleng kataga, di ko alam. Nag-email pa ako sa ating admin at itinanong ko sa kanya kung ano ang ibig sabihin ng masinop. Super dyahe talaga.

Heto ang kanyang sagot:

sinop
s´inop masinop (ma-) adj. economical, thrifty, frugal, careful

neat
neat adj. 1 clean and in order: maayos, malinis at maayos 2 able to and willing to keep things in or- der: mapag-ayos, masinop, maimis 3 well-formed: maayos, nasa ayos, hustung-husto ang ayos 4 skillful, clever: malinis (makinis) na daya 5 without anything mixed in it: puro, walang halo

Anak ng tinapa muli. Nahirapan akong maghanap ng mga larawan na kumakatawan ng pagsisinop. Kasi naman, hindi akong isang tao na masinop. Ang katangiang kasinupan ay naibigay ng aking mga magulang sa aking diko. Kung ika’y pupunta sa kanyang bahay, akala mo nasa IKEA ka. Lahat hustung-husto ang ayos. Ni hindi ka makaupo sa sopa dahil matatakot kang gusutin ito.
Ako naman, burara sa aking mga kagamitan. Isa ako sa mga taong nag-aayos ng bahay bago dumating ang tagalinis, at pagkaraan ng limang minuto matapos ayusin ang bahay ko, magulo na naman kahit hindi ko sinasadya.

Masinop na pag-ayos ng tsinelas sa palengke

At ang mga litrato ko, karamihan talaga, barok, ibig kong sabihin, baroque. Parang jeep sa Pinas. Maraming borloloy.

Kaya naisip ko, siguro, ang mga litratong ilalagay ko dito, e, ‘yung may simpleng kumposisyon lamang. ‘Yung may maraming negative space. Yung payak lang ang kulay. “Yung ang matimbang ang pag-aayos.

Kaya tingnan ninyo ang mga litratong ipinapakita ko dito. Simple lang ang mga ito. Pero maraming sinasabi.

Neat, ika nga.

Enjoy!

Ssa paghahalukay ko sa aking mga litrato ay nakita ko ang ilan sa mga una kong kuha ko gamit ang aking SLR camera – amg aming pusa. Sabi nga nila na ang pusa ay isa sa mga tamad na hayop. Marahil ay tama nga sila dahil mapapansin sa mga larawan sa ibaba na hindi man lamang nya pinansin na kunukuhanan ko na sya

Hayyyyy inaantok ako prrrrrr

Prrrrrr…ang liwanag naman…sakit sa mata

Bahala ka dyan mag-picture prrrrrr basta ako matutulog

Maraming salamat sa Admin ng LP sa pag-imbita sa akin upang maging guest LP sa linggong ito. More power sa Litratong Pinoy.

*Maraming salamat din sa pagpapaunlak, Ms. upto6only, hanggang sa muli!   at Magandang araw ng Huwebes sa inyong lahat!! – admin *

——————————————–

Marami na rin akong nakitang dahilan para ma-amaze ng todo sa gumawa nito. Not like I’ve been around the world. Lalo na siguro ano?
Southeast Asia palang nagalaan ko. Shempre ok sana kung around the world someday, pero ok lang. Lilibutin ko muna ang Pilipinas. Promise  ko yun sa sarili ko eh.

Sa isa sa mga lakad ko recently, ito ang nakita ko.

At ito. Wala ka nga lang makikita sa litrato, pero alam mo ba kung saan to?

Nakarating ka na dito? Grabe pala talaga pag nakapasok ka sa underground river na to. Talagang ma-aamaze ka sa galing ng formations doon. Isa talaga ang Palawan sa mga last frontiers of nature. Alam ninyo bang pwedeng mawala na yun in a few years’ time? binenta kasi ng   gobyerno natin ang rights na idevelop ang pinakamahabang stretch ng beach sa Pilipinas na matatagpuan lang sa Palawan (nalimutan ko yung town, San Juan yata) para gawing Boracay II. haaay.  Yun lang ang masasabi ko.

Kayo, ano ang pinaka-favorite niyong lakad?

—

Salamat sa Admin ng LP para sa opportunity na makapag-share ng isa sa mga lakad ko dito sa Pinas. Sakto talaga ang theme dahil gala talaga ako sana nagustuhan ninyo!

——————————————————

Ano ang pagkakahawig ng mga larawang sumusunod bukod sa sila ay puro pancit?

Tama kayo. Halos iisa ang kanilang mga sangkap. Ang carrots, green beans, capsicum, spring onion at itlog ay halos hindi nawawala sa aking lingguhang bilihin. Bakit kamo? Masyado silang versatile. Common sti-fry ingredients sila na masarap isahog sa chicken, pork o beef, isama sa fried rice o kaya ay steamed lamang na side dish sa steak. Para sa isang working mom na tulad ko na pagkasundo sa anak mula sa after-school care ay diretso sa bahay at kailangan nang maghanda ng hapunan, kailangan kong makaluto ng mabilis ngunit masarap at masustansyang pagkain bago dumating ang alas-syete ng gabi.

Iisa man halos ang pangunahing sangkap ng mga pancit sa taas, iba ang lasa ng bawat isa. Yan naman ay dahil sa spices na halo ng mga ito. Isa-isahin natin ang mga larawan. Ang Singapore Mee Hoon Goreng o fried rice vermicelli ay naiiba dahil sa curry powder at kaunting asukal. Masarap din ito kung may halong toge. Ang pangalawang litrato ay stir-fry na gulay at, kasama ng pritong itlog, ginawang toppings sa blanched Phở o flat, white rice noodles. Ang Hokkien-style mee naman ay walang pinag-iba sa ating tipikal na pancit canton o bihon na may dark soy sauce; matatabang fresh at dilaw na egg noodles lang ang aking ginamit. Ang Vietnamese vermicelli, huling litrato, ay ginisahan ng lemon grass, mayroong kaunting asukal, pinigaan ng lemon juice at pinatisan. Hayaan nyo, iisa-isahin kong i-post sa aking blog ang mga recipe nila.

O tara na at maghapunan!

——————————————————-

Karamihan sa atin, katuwang nating mga Pinoy (at may dugong Pinoy) ang kumain sa “fast food”. Malinis, masarap, mainit at mabilis na pag-kain sa oras ng kagutuman.

Karamihan sa atin, tatlong (3) beses kung kumain : almusal; pananghalian at ; hapunan. Tapos may dalawa o tatlong beses kung mag merienda: 10am; 3pm; at midnight snacks. Kaya may mga fast food na rin na bukas (open) parati, mas kilala sa tawag na “24/7” o 24 oras kada araw, 7 araw kada Linggo.

Para sa lahok ko ngayong lingo, ibabahagi ko ang aking paboritong merienda. Ito ay ang : Spaghetti; Peach-Mango Pie at French Fries. Saying wala sa larawan ang Sundae. Eto ang karaniwang kong gusto lalo na pag wala pa akong ganang kumain ng kanin.

Maraming salamat po Bb.Admin sa pag anyaya sa aking maging panauhing litratista. Nagsimula ang aking Blog dahil sa Litratong pinoy, isang taon na ang nakakaraan (aug 14, 2008). Lulubusin ko na rin ang pagkakataong ito sa walang sawang pag taguyod ng ating samahan at sa kapwa kong ka-blog-istang Litratista sa walang sawang pagbisita sa aking blogsite at pag iwan ng inyong masarap na komento at xlink. Ako po si Jay-agent112778, ng “more than I can chew”, bumabati ng masayang HuweBEST sa ating lahat. Tara!! Mag meryenda tayo habang nga blo-blog hop.

O sya, baka kung saan mapunta pa ang isinusulat ko. Sa Huwebes po na ito ay mayroon tayong panauhing litratista, si Bb. Marites. Kaya’t halina kayo, umpisahan na natin ang kasayahan!

————————————————–

Unang-una, isang malaking pasasalamat kay Bb. Admin sa tiwalang ibinigay sa akin para maging panauhing litratista. Isang napakalaking karangalan po ito para sa akin. Ito po ay isang magandang pangarap na hindi ko inakalang magkakatutuo ngayong taon na ito.

Ilang taon na rin akong nakikigulo ehe! nakikisaya pala sa pagdaos ng Pista ng Kadayawan. Makulay, masaya, maingay, magulo at laging maraming pagkain sa selebrasyon na ito na nangyayari tuwing ikatlong linggo ng Agosto taun-taon.

Habang nagdaraan ang mga taon ay parami ng parami ang nakikisaya kaya nasanay na rin akong makakita ng pagdami ng nagbibigay ng proteksiyon. Lahat yata ng pulis, sundalo at bombero ng aming lungsod at mga karatig-bayan ay sama-sama sa pagpoprotekta sa lahat ng nakikisaya; siyempre, kasali pa iyong mga taong nag-boluntaryo sa pagtulong para sa maganda at maayos na selebrasyon ng Kadayawan.

Nakikita sila maski saan at mas marami yata sila sa parada ng mga bulaklak at “Indak-indak sa Kadalanan”. Minsan tuloy, napagkakamalang dekorasyon sila kasama ng mga bulaklak o partisipante sa pagsayaw.

Kita ninyo naman ang mukha ng bata, mukhang takot na sa ka-indak nilang sundalo. Kailangan kasi na andon sila sa malapit. O hindi kaya takot silang lahat sa litratista?