Litratong Pinoy

Kumusta ka naman? Kumusta ang buhay mo sa ngayon? Masaya ba? Malungkot? Mahirap? Madami bang problema? Pakiramdam mo ba na minsan ay **pinaglalaruan ka ng tadhana at para bang wala nang naghihintay na liwanag sa kabilang dulo ng landas na iyong tinatahak?

Minsan akala natin ay walang mga nagmamahal sa atin. Minsan ang akala natin ay walang handang tumulong sa atin. Minsan ay para bang wala ng katapusan ang ating pakikibaka sa buhay. Huwag ka sanang malungkot ng husto.

Nasa tabi mo lang ang Panginoon at hinihintay Nya ang iyong pagtawag sa Kanya. Nakahanda Syang makinig sa iyo. Nakahanda Syang salubungin ka ng mainit na yakap. Higit sa lahat ay nakahanda Syang sa iyo ay sumaklolo.

Lamang ay nasa iyo ang desisyon. Hawak mo ang iyong alas. Maaring hindi mo lamang alam kung nasaan ito sa ngayon, malamang natatabunan ng ibang nakikita mo, ng ibang hawak mo. Pagpursigihan mo sanang ito ay mahanap at magamit.

Ang pagwawagi ay nasa IYO.

**ibabalik ko yata sa tindahan itong lenteng gamit ko, najo-joker yata ako dahil sa tingin ko ay mataas ang kanang parte ng baraha pero pantay naman sa ibaba **

Magandang Huwebes sa inyong lahat, mga binibini, ginang, at ginoo ng Litratong Pinoy! Sana naman ay nasa mabuti kayong kalagayang lahat at excited na sa pagsisimula ng ating palaro ngayong araw na ito. Sa mga nagpupuyat po talaga at naghihintay ng pagsapit ng alas dose ng hatinggabi sa Pilipinas, siguro ay nakakailang tasa na rin kayo ng kape, ano po? Salamat po sa matiyaga ninyong pagsubaybay. Sa mga kasamahan naman po natin na nasa iba’t ibang parte ng daigdig, malamang ay hindi pa Huwebes sa inyong lugar subalit maraming salamat din sa inyong maagang paglahok. Umpisahan na natin!

Matanong ko kayo, may mga bagay ba kayong natanggap mula sa mga nakatatanda o ninuno ninyo na sa kalumaan ay natural, hindi na ito malinis? Katulad ng nasa larawan?
Ipinamana ito sa akin, sinabing halos dalawangpu at limang taong gulang na ang lente na ito. Hindi na ako nagtataka kung may kadumihan ang kanyang katawan. Sa edad nyang ito ay masasabi kong madami na syang pinagdaanan.  Marami ng tao, lugar, hayop, atbp na nasilip ng kanyang mga babasaging lente sa loob. Mga ‘captured memories‘  na ika nga ay nagbigay kasiyahan o malamang minsan ay kalungkutan sa unang may-ari nito.

Wala akong balak linisin ang katawan ng lenteng ito. Ito ay isang uri ng dumi na nais kong mapanatili at kung sakali mang ipasa ko ito sa iba sa darating na panahon, iku-kwento ko sa kanya ang pinaggalingan at dating may-ari ng lenteng ito.

“Ipunin ang kanin sa inyong mga plato at huwag aksayahin ang mga butil nito”

Salitang lagi kong naririnig sa aking lola sa harap ng hapag kainan. Lagi kong naririnig sa kanya na: maraming bata sa ibang parte ng mundo na hindi nakakakain ng husto kaya’t huwag daw naming aksayahin ultimo butil ng kanin. Ipinamulat nya sa amin ang pagpapahalaga sa pagkain, pangunahin na ang kanin na laging inihahain sa hapag kainan. Kinagisnang pagkain na kahit sino mang Pilipino na nasa ibang bayan ay hindi ipagpapalit sa tinapay.

Wika nga nila: Hindi kumpleto ang kain kapag walang kanin!

Kaya’t halina at huwag aaksayahin bawat butil ng kanin. Magandang aral na ating ipasa sa mga susunod pang henerasyon.

ANG KANIN

Magandang Huwebes po sa inyong lahat!

*** Kinagisnan = kinamulatan o kinalakihan.